« هر چه پيش بيايد به نفع شماست يا به ضرر شما؛ اگر به ضررتان تمام شد، بايد شكست روحى نخوريد. شكست ظاهرى مهم نيست؛ آنچه مهم است، شكست روحى است. اگر انسان شكست روحى خورد، تا آخر بايد به گورستان برگردد. شما كه استناد داريد به ذات مقدس حق تعالى، شما كه روحانى هستيد، شما كه قلبتان با ما وراء الطبيعه است، اين عالم شكست ندارد؛ عالِم چيزى نيست؛ كسى كه رابطه با خدا دارد شكست ندارد؛ شكست مال كسى است كه آمالش دنيا باشد. اگر آمالْ دنيا باشد، شكست است؛ اگر آماْل غيب و ماوراى غيب باشد، شكست ندارد. شكستْ مال بيچارههاست؛ شكست مال كسانى است كه معتمد به شيطانند و ذخاير دنيا قلبشان را فرا گرفته است. اگر يك جايى به ضرر شما تمام شد، قلبتان محكم باشد؛ تا آخرين فردتان بايستيد. گمان نكنيد اين آدم شكست خورد، تمام شد؛ تو هم يك موحدى، تو هم يك مسلمى، تو متصل به خداوندى؛ خدا شكست نمىخورد: وَ لا تَهِنُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أنْتُمُ الأعْلَوْنَ إنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ.
اگر به نفع تمام شد، دست و پاى خود را گم نكنيد؛ محكم باشيد. نه در آن طرف فَزَع داشته باشيد، و نه در اين طرف زياده روى داشته باشيد » *
--------------------------------------------------
* صحیفه ی امام ج۱ص۱۲۰
